ഇനി എത്ര ദൂരം

 

തീനാളങ്ങൾ അണയുമ്പോൾ...

നിശബ്ദതയുടെ സംഗീതം

തീയായ് ജ്വലിക്കുമ്പോൾ അത് പ്രകാശമാണ്, ചൂടാണ്, ഊർജ്ജമാണ്. എന്നാൽ ആ തീനാളങ്ങൾ അണയുമ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്നത് എന്താണ്? കറുത്ത പുകയും ചാരവും മാത്രമാണോ? അതോ പുതിയൊരു തുടക്കത്തിന്റെ വിത്തോ? 'തീനാളങ്ങൾ അണയുമ്പോൾ' എന്നത് കേവലം ഒരു ഭൗതിക പ്രതിഭാസമല്ല, അത് ജീവിതത്തിന്റെ നശ്വരതയെയും പരിവർത്തനത്തെയും കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു പാഠമാണ്.

"അനന്തമായ ആകാശത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേരാൻ കൊതിക്കുന്ന ഓരോ അഗ്നിനാളവും ഒടുവിൽ ഭൂമിയുടെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് ചാരമായി വീഴുന്നു. അവിടെയാണ് നിശബ്ദതയുടെ സംഗീതം ആരംഭിക്കുന്നത്."

പ്രകൃതിയിലെ അഗ്നിപരീക്ഷകൾ

പ്രകൃതിയിൽ തീ നാശത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്, അതേസമയം പുനർജന്മത്തിന്റേതും. കാട്ടുതീ പടരുമ്പോൾ വനം ചാമ്പലാകുന്നു. പക്ഷെ, ആ തീനാളങ്ങൾ അണയുമ്പോൾ മണ്ണിൽ വീഴുന്ന ചാരം പുതിയൊരു ആവാസവ്യവസ്ഥയ്ക്കുള്ള വളമായി മാറുന്നു.

അതിജീവനത്തിന്റെ മണ്ണായി കാട്ടുതീയ്ക്ക് ശേഷം മുളയ്ക്കുന്ന സസ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ കരുത്തുള്ളവയായിരിക്കും എന്നതാണ് സത്യം.

പഴയത് നശിക്കാതെ പുതിയതിന് സ്ഥാനമില്ലെന്ന പ്രകൃതിയുടെ നിയമം.

ഇത് പോലെ തന്നെയാണ് കത്തിയെരിയുന്ന മനുഷ്യൻ്റെ വികാരങ്ങൾ, മനഃശാസ്ത്രപരമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലും തീനാളങ്ങളുണ്ട്. ദേഷ്യവും, പ്രണയവും, പ്രതികാരവും, അഭിനിവേശവും എല്ലാം നിറഞ്ഞത്. ഇവ കത്തിയെരിയുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ ഉന്മത്തനാകുന്നു. എന്നാൽ ഇവ അണയുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന ശൂന്യതയെ  നാം എങ്ങനെ നേരിടുന്നു? വിഷാദത്തിലൂടെയും വിരക്തിയിലൂടെയും  തീവ്രമായ പ്രണയത്തിന് ശേഷം അത് നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശൂന്യതയിൽ മനുഷ്യൻ എത്തിപ്പെടുന്നു.

എന്നാൽ ശാന്തിയുടെ തീർത്തേക്ക് അണയുന്ന എത്ര മനസ്സുകൾ ഉണ്ട്.  ക്രോധത്തിന്റെ തീ അണയുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന തിരിച്ചറിവ്. അവിടെയാണ് സമാധാനത്തിൻ്റെ തോണിയിലേറി മനുഷ്യൻ ശാന്തിയുടെ തീരമണയുന്നത്. 

മനുഷ്യ മനസ്സിൽ നിന്ന് സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന്റെ അഗ്നിനാളങ്ങളായ് മാറിയത് നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും. 

ചരിത്രത്തിൽ പല വിപ്ലവങ്ങളും തീനാളങ്ങളായി പടർന്നു പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം മുതൽ നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം വരെ. വിപ്ലവത്തിന് ശേഷം, സമരവീര്യം അണയുമ്പോൾ രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം വരുന്നു. ആവേശത്തേക്കാൾ വിവേകത്തിന് പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്ന ഘട്ടമാണിത്.

ഇതിൻ്റെ അനന്തരഫലങ്ങളായി നില നിൽക്കുന്നത് ഒരു വലിയ പോരാട്ടം അവസാനിക്കുമ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്ന മുറിവുകളും അവ ഉണങ്ങാൻ എടുക്കുന്ന സമയവുമാണ്. 

മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ 'തീ'യും 'ചാരവും' ഒരുപാട് കവികൾ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒ.എൻ.വി കുറുപ്പിന്റെയും സുഗതകുമാരിയുടെയും വരികളിൽ ഈ നശ്വരതയുടെ നോവ് കാണാം.

"കത്തിയെരിയുന്ന കനലുകൾക്ക് പറയാനുള്ളത് കാറ്റിനോടാണ്, പക്ഷേ അണഞ്ഞുപോയ കനലുകൾക്ക് പറയാനുള്ളത് മണ്ണിനോടാണ്."

പുതിയൊരു പ്രഭാതത്തിൽ തീനാളങ്ങൾ അണയുന്നത് അവസാനമല്ല. ഓരോ അന്ത്യവും മറ്റൊരു തുടക്കത്തിന്റെ മുന്നോടിയാണ്. കനലുകൾ അണഞ്ഞ മണ്ണിൽ നിന്നാണ് പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ മുളയ്ക്കേണ്ടത്. ഇരുട്ട് കൂടുമ്പോഴാണ് നാം പ്രകാശത്തിന്റെ വില അറിയുന്നത്. 

തീനാളങ്ങൾ അണയുമ്പോൾ നാം തിരിച്ചറിയുന്ന ചില സത്യങ്ങളുണ്ട്. പ്രകാശം ശാശ്വതമല്ല, പക്ഷേ മാറ്റം ശാശ്വതമാണ്. ശാന്തി എന്നത് ശബ്ദത്തിലല്ല, നിശബ്ദതയിലാണ്. ഒരു വഴി അവസാനിക്കുന്നിടത്തു നിന്നാണ് പുതിയ വഴികൾ വെട്ടിത്തുറക്കേണ്ടത്. അവസാനമില്ലത്ത പുനർജനിയാണ് ഒരു തീനാളത്തിൻ്റെ അണയലിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന് പൊന്തുന്നത്. ശുഭം...

IRSHAD. K

Assistant Professor of Arabic 

Al Shifa College of Arts and Science