കാലം മറന്ന തണലുകൾ.....
കാലം മറന്ന തണലുകൾ..... ആകാശം മേഘങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. മരച്ചില്ലകൾ കാറ്റിൽ നൃത്തം വെക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആളുകളെല്ലാം വീടുകളിൽ എത്താൻ തിടുക്കം കൂട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കാർ റോഡിലൂടെ ചീറി പോകുന്നു. അത് ഒരു ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ നിർത്തി.കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി ഒരു അമ്മ ആ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. ഡ്രൈവർ അവരുടെ കയ്യിൽ ഒരു ബാഗ് വെച്ച് കൊടുത്തു. അവർ പതുക്കെ ആ ഗേറ്റ് തുറന്ന് കെട്ടിടത്തിന് നേരെ നടന്നു. അവരുടെ കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ മഴവെള്ളത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു. ആ കെട്ടിടത്തിനു മുകളിൽ 'സാന്ത്വനം' എന്നെഴുതിയത് അവരാ മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ടു. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇരുട്ടുപടർന്നതാണോ, ഈ ലോകം തന്നെ ഇരുട്ടിൽ ആയതാണോ എന്ന് ആശങ്കയിൽ അവർ തന്റെ ഓരോ ചുവടുകളും മുന്നോട്ടുവെച്ചു. ആ കെട്ടിടത്തിൽ നിന്നും ഒരു രൂപം തനിക്ക് നേരെ വരുന്നത് അവർ കണ്ടു. "ആരാപ്പോ ഈ വരണെ? ലക്ഷ്മി അമ്മയോ.... ആ ശബ്ദം ആകെ അലയടിക്കുന്നത് പോലെ അവർക്ക് തോന്നി. ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവതമെരിയുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവർ അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വരുത്തി. ആ ശബ്ദത്തിനുടമ ഗംഗാധരൻ മേനോ...