ഇനി എത്ര ദൂരം

 

ടെലിപതി: ശാസ്ത്രവും മനസ്സും തമ്മിലുള്ള നിശ്ശബ്ദ സംവാദം

മനുഷ്യൻ എന്നും തന്റെ മനസ്സിനെക്കുറിച്ച് കൗതുകമുള്ളവനാണ്. ചിന്തകൾ എങ്ങനെ ജനിക്കുന്നു, വികാരങ്ങൾ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്നു, ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യം ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും അവരുടെ ചിന്തകൾ നമ്മളെ എങ്ങനെ സ്പർശിക്കുന്നു—ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ മനുഷ്യനെ ശാസ്ത്രത്തിലേക്കും ദർശനത്തിലേക്കും ഒരുപോലെ നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ അന്വേഷണപഥത്തിൽ ഇടയ്ക്കിടെ ഉയർന്നുവരുന്ന ഒരു ആശയമാണ് ടെലിപതി.

ടെലിപതി എന്ന പദം ഗ്രീക്ക് ഭാഷയിലെ tele (ദൂരം) എന്നും pathos (അനുഭവം) എന്നും വരുന്ന വാക്കുകളിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. അഥവാ, ദൂരെയിരുന്നിട്ടും ചിന്തകളോ വികാരങ്ങളോ നേരിട്ട് കൈമാറപ്പെടുന്ന അനുഭവം. വാക്കുകളോ ശാരീരിക സൂചനകളോ ഇല്ലാതെ ഒരാളുടെ മനസ്സ് മറ്റൊരാളിലേക്ക് എത്തുന്നു എന്ന ആശയം മനുഷ്യനെ എന്നും ആകർഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ശാസ്ത്രീയമായി നോക്കുമ്പോൾ, ടെലിപതി ഇന്നും ഒരു വിവാദവിഷയമാണ്. ആധുനിക ശാസ്ത്രം അംഗീകരിക്കുന്നത്, ആശയവിനിമയം സാധ്യമാകുന്നത് ശാരീരിക മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയോ—ശബ്ദതരംഗങ്ങൾ, ദൃശ്യസൂചനകൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഇലക്ട്രോമാഗ്നറ്റിക് സിഗ്നലുകൾ പോലുള്ളവയിലൂടെയോ—മാത്രമാണെന്നതാണ്. തലച്ചോറിലെ ന്യുറോണുകൾ തമ്മിലുള്ള വൈദ്യുത-രാസ പ്രവർത്തനങ്ങളാണ് ചിന്തകളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനമെന്ന് നാഡീശാസ്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, യാതൊരു ഭൗതിക മാധ്യമവുമില്ലാതെ ചിന്തകൾ കൈമാറപ്പെടുന്നു എന്ന ആശയം ശാസ്ത്രത്തിന് സംശയകരമായി തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

എന്നിരുന്നാലും, മനുഷ്യ മനസ്സിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ അറിവ് പൂർണ്ണമാണെന്ന് ശാസ്ത്രം പോലും അവകാശപ്പെടുന്നില്ല. ഓർമ്മ, സ്വപ്നം, അവബോധം (consciousness) തുടങ്ങിയ മേഖലകൾ ഇന്നും ഗവേഷണത്തിന്റെ മുൻനിരയിലാണ്. ഒരുകാലത്ത് മനസ്സ് ഒരു “ബ്ലാക്ക് ബോക്സ്” ആയി കണക്കാക്കിയിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഇന്ന് അതിന്റെ ചില വാതിലുകൾ മാത്രം തുറക്കാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ടെലിപതിയെയും ചില ശാസ്ത്രജ്ഞർ തുറന്ന മനസ്സോടെ സമീപിക്കുന്നത്—ഒരു സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടാത്ത സാധ്യതയായി.

മനശ്ശാസ്ത്രപരമായി പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ടെലിപതി അനുഭവങ്ങൾ പലപ്പോഴും സഹാനുഭൂതി,അവബോധശേഷി, അവബോധാതീത സൂചനകൾ(subtle cues) എന്നിവയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. നാം അടുത്ത ബന്ധമുള്ള ആളുകളുടെ ശരീരഭാഷ, ശബ്ദത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ, മുൻ അനുഭവങ്ങൾ എന്നിവ അവബോധാതീതമായി വായിച്ചെടുക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി, “അവർ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നത്” എന്ന് നമുക്ക് തോന്നുന്നു. ഈ പ്രക്രിയ അത്ര വേഗത്തിലും സ്വാഭാവികമായും നടക്കുന്നതിനാൽ, അത് ടെലിപതിയായി അനുഭവപ്പെടാം.

ഇത്തരത്തിലുള്ള അനുഭവങ്ങൾ അമ്മയും കുഞ്ഞും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ വളരെ വ്യക്തമായി കാണാം. കുഞ്ഞിന്റെ ചെറിയ ശബ്ദമാറ്റം പോലും അമ്മ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഇതിന് പിന്നിൽ അതീന്ദ്രിയ ശക്തിയല്ല; മറിച്ച് ദീർഘകാല നിരീക്ഷണവും മാനസിക അടുപ്പവും മൂലമുള്ള സൂക്ഷ്മ ഗ്രഹണശേഷിയാണ്. എന്നാൽ അനുഭവത്തിന്റെ തീവ്രത, അതിനെ ശാസ്ത്രീയ വിശദീകരണങ്ങൾക്കപ്പുറം നയിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്നു.

പരീക്ഷണാത്മകമായി ടെലിപതി തെളിയിക്കാൻ നിരവധി ശ്രമങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്—പ്രത്യേകിച്ച് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ. ചില പരീക്ഷണങ്ങൾ കൗതുകകരമായ ഫലങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അവ പുനരാവർത്തിക്കാൻ കഴിയാത്തതും കർശനമായ ശാസ്ത്രീയ മാനദണ്ഡങ്ങൾ പാലിക്കാത്തതുമായതിനാൽ, ശാസ്ത്രലോകം അവയെ അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ഈ ശ്രമങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ചിന്താശേഷിയുടെ അതിരുകളെക്കുറിച്ച് ചർച്ചകൾക്ക് വഴിയൊരുക്കി.

കലയും സാഹിത്യവും ടെലിപതിയെ ശാസ്ത്രത്തേക്കാൾ വേഗത്തിൽ സ്വീകരിച്ചു. കാരണം, അവിടെ കണക്കുകളേക്കാൾ അനുഭവങ്ങൾക്കാണ് പ്രാധാന്യം. എന്നാൽ ശാസ്ത്രവും കലയും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കാണ് നോക്കുന്നത്—മനുഷ്യനെ മനസ്സിലാക്കാൻ. ശാസ്ത്രം തെളിവുകൾ തേടുമ്പോൾ, കല അർത്ഥങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നു.

ഇന്നത്തെ സാങ്കേതിക കാലഘട്ടത്തിൽ, ആശയവിനിമയം അതിവേഗമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, മനുഷ്യൻ ഇപ്പോഴും “മനസ്സിലാക്കപ്പെടണം” എന്ന ആഗ്രഹം കൈവിടുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ, ടെലിപതി എന്ന ആശയം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്—യഥാർത്ഥ ബന്ധം സാങ്കേതികതയെക്കാൾ ആഴത്തിലുള്ളതാണ്.

അവസാനം, ടെലിപതി ഒരു ശാസ്ത്രീയ സത്യമായി തെളിയിക്കപ്പെടണമെന്നില്ല. പക്ഷേ, മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ സാധ്യതകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ അത് നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും അനുഭവത്തിന്റെയും അതിരുകളിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ ആശയം, മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ അന്വേഷണത്തെ കൂടുതൽ സമ്പന്നമാക്കുന്നു.

ടെലിപതി ഒരുപക്ഷേ ചിന്തകളുടെ കൈമാറ്റമല്ല;

മനസ്സുകളെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ അവസാനിക്കാത്ത ശ്രമമാണ്.

Ramsheena T K

Assistant Professor of Mathematics

Al Shifa College of Arts and Science, Keezhattur, Perinthalmanna.