പിന്നിൽ ഒരാൾ


ഇത് ഒരു കഥയല്ല.

ഇതു മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നടന്ന സംഭവമാണ്. അന്ന് ഒരു രാത്രി, ഞാൻ ഒരു സുഹൃത്തിനെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് വരാൻ  വീട്ടിൽ നിന്നും കോഴിക്കോട് ടൗൺ ഭാഗത്തേക്ക് ബൈക്കിൽ പോവുകയായിരുന്നു. റോഡിൽ അധികം തിരക്കില്ല. സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റുകളുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം.

അപ്പോഴാണ് റോഡരികിൽ   തലയിൽ കെട്ടുള്ള വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച പ്രായമായ ഒരു മനുഷ്യൻ ( പള്ളിയിലെ മുസ്ലിയാർ) ബൈക്കിന് കൈ കാണിച്ചത്. കയ്യിൽ ഒരു മുഷിഞ്ഞ സഞ്ചിയും കുടയും. ക്ഷീണിച്ച മുഖം.

സാധാരണ ഞാൻ വഴിയിൽ നിന്ന് ആരെയും കയറ്റാറില്ല. പക്ഷേ അന്ന് ഒരുപാട് വൈകിയ സമയം, ഇനി ബസ്സ് ഒന്നും ആ റൂട്ടിൽ വരാനില്ല .. എന്തോ ഒരു തോന്നൽ. ഞാൻ ബൈക്ക് നിർത്തി.

അയാൾ പിന്നിൽ കയറി.

വണ്ടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

യാത്രക്കിടെ അയാൾ സംസാരിച്ചു. കോഴിക്കോടിന്റെ പഴയ കാലം. ഞാൻ എല്ലാത്തിനും മൂളലിൽ  മറുപടി കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടക്കൊക്കെ ചില മൗലിദ്  വരികൾ അയാൾ പാടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവസാനം, അയാൾ പറഞ്ഞ  സ്റ്റോപ്പ്  എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ബൈക്ക് നിർത്തി .. ഞാൻ പറഞ്ഞു "എവിടെ നിന്നെങ്കിലും നമുക്ക് വീണ്ടും കാണാം.. അസ്സലാമു അലയ്ക്കും " മറുപടിക്കായി  പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. 

പിന്നിൽ ആരുമില്ല..

ഞാൻ ഇറങ്ങി നോക്കി. അങ്ങനെ ഒരു മനുഷ്യനെ അവിടെ എവിടെയും കാണാനില്ല.  ചുറ്റുമുള്ള കടകളിൽ കയറി അന്വേഷിച്ചു. "എന്റെ ബൈക്കിന്റെ പിറകിൽ നിന്ന് ആരെങ്കിലും ഇറങ്ങി പോവുന്നത് കണ്ടിരുന്നോ ?"

തൊട്ടടുത്ത് തെരുവ് കച്ചവടം നടത്തുന്ന ആള് പറഞ്ഞു.

“ ഇവിടെ ആരും ഇറങ്ങിയിട്ടില്ല. നിങ്ങൾ ഒറ്റക്കല്ലായിരുന്നോ വന്നത് ?"

എന്റെ ശരീരവും മനസ്സും കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് നിശ്ചലമായി തോന്നി.. ഉള്ളിൽ മുഴുവൻ ഒരു വിറയലാണ് പിന്നീട് അനുഭവപ്പെട്ടത്..

റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയ സുഹൃത്ത് ഞാൻ വൈകിയത് കൊണ്ട് തുടർച്ചയായി വിളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു .. 

പോവുമ്പോൾ ഒന്ന് കൂടി ആ കവലയിൽ എവിടെയെങ്കിലും അയാൾ ഉണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ പരതി നോക്കി.

ഇന്നും, മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും, അന്ന് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് എനിക്ക് സംഭവിച്ചത് എന്ന ചോദ്യം  മനസ്സിൽ ഉത്തരമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു. ഇപ്പോഴും അത് വഴി പോവുമ്പോൾ  എന്റെ കണ്ണുകൾ അയാളെ തിരയാറുണ്ട്, ഒന്ന് ആശ്വസിക്കാൻ എങ്കിലും അയാളെ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ.



Farhan V M

Head and Assistant Professor  of Computer Science 

Al Shifa College of Arts and Science, Keezhattur, Perinthalmanna.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ഇനി എത്ര ദൂരം

 ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകുടുംബം ആയിട്ടാണ്  ജീവിച്ചിരുന്നത്. ഇടക്കെപ്പോഴോ ചിലർ ഇറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. പോയവരാരും പിന്നീട് തിരിച്ചുവന്നില്ല. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഒരുപോലെ സന്തോഷവും സങ്കടവും കാണാമായിരുന്നു. എല്ലാവരെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ആരൊക്കെയോ വരുമായിരുന്നു. ഞാൻ കേട്ട മുത്തശ്ശിക്കഥകൾ സത്യമായി പുലർന്നിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ ഞാനും ഇറങ്ങേണ്ടി വരും എന്ന് എന്നെ കൂട്ടാനും ആളു വരും എന്ന്. കുറച്ചു നേരത്തേക്കെങ്കിലും  എന്നെ പൊന്നുപോലെ നോക്കും എന്ന്. എങ്കിലും എനിക്ക് ആശങ്കയില്ലാതില്ല ! പോയവർ ആരും ഇതുവരെ തിരിച്ചു വന്നില്ല. പിന്നീട് ഉറക്കമില്ലാ രാത്രികൾ ആയി  ഉറക്കത്തിൽ എങ്ങാനും പിടിച്ചു കൊണ്ടു പോയാലോ... നിലാവുള്ള ഒരു രാത്രിയിൽ ഒരു കാൽപെരുമാറ്റം ആരൊക്കെയോ എന്നെ തിരയുന്നു. തലമുതിർന്ന ആരോ ചൊല്ലി:  "ഇന്ന് നിന്നെ കൂട്ടാൻ ആളു വരും ". ഞാൻ ഇല്ലെന്ന് ഉറക്കെ നിലവിളി ചെങ്കിലും ആരും ചെവിക്കൊണ്ടില്ല. അവസാനം....  സുഗന്ധപൂരിതമായ കൈകളിൽ ഞാൻ എത്തപ്പെട്ടു. അയാളുടെ തലോടൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ചു. പലതും ചോദിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും  ഒന്നിനും സാധിച്ചില്ല. എങ്കിലും കൂടെ പോയി. കാലം കടന്നു പോയി അയാൾ ഉറക്കത്തിലേ...
Read more

എന്നോട് തന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നത്

  ഒരു ദിവസം തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ കുട്ടിയെ കാണാനില്ല. വീട്ടിൽ നിന്നും സ്കൂളിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടുവെങ്കിലും അവിടെ എത്തിയിട്ടില്ല. വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലായിപ്പോയി അന്ന് ഞങ്ങളെല്ലാരും.. എന്തൊരു ഭീകരതയാണ് അത്തരം നിമിഷങ്ങൾക്ക്.. അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളവർക്ക് ശരിക്കും മനസ്സിലാകും. അവന്റെ ക്ലാസിൽ തന്നെയുള്ള അവന്റെ ഉപ്പാന്റെ പെങ്ങളുടെ കുട്ടിയാണ്    അവൻ വീട്ടിൽ നിന്നും സ്കൂളിലേക്ക് അവളോടൊപ്പം വന്നിട്ടുണ്ട് എന്നും ഇപ്പൊ കാണുന്നില്ല എന്നും അധ്യാപകരോട് പറഞ്ഞത്.റാക്കറ്റുകളുടെ കൂടി കാലമാണ്. അധ്യാപകരും, വീട്ടുകാരും    ഞങ്ങൾ അയൽവാസികളും    എല്ലാവരും മുൾമുനയിലായിരുന്നു.. അടുത്തുള്ള കിണറുകൾ ഒക്കെ നോക്കുന്നു. സ്കൂളിന് അടുത്തുള്ള കടകളിലും, ഓട്ടോക്കാരോടും ഒക്കെ അന്വേഷിക്കുന്നു.. ആകെ ബഹളവും, ടെൻഷനും.. എന്തായാലും ഒരു ഉച്ചസമയം ആയപ്പോഴേക്കും അവനെ കണ്ടെത്തി .. അത്രയും സമയം അവൻ ഒരിടത്ത് ഒളിച്ചിരുന്നതാണ്. ആരും അവന്റെ മുമ്പിൽ യാതൊരു സീനും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. അധ്യാപകരും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. അക്കാര്യത്തിൽ അധ്യാപകർക്ക് നല്ല ധാരണ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് ഞാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു.. നീ ഇനി ഇന്ന് സ്കൂളിൽ വരുന്നോ...
Read more
Image
    The Last Cup of Tea ഒരു AI അസിസ്റ്റന്റ്സ്ന്റെയും സഹായം ഇല്ലാതെ എനിക്കെന്തെങ്കിലും ടോപ്പിക്ക് എഴുതുവാൻ കഴിയുമോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ നൂറു ശതമാനം ഉറപ്പോടെ എനിക്ക് പറയാൻ പറ്റുന്ന ഒരു ടോപ്പിക്ക് ആണ് എന്റെ ഉപ്പ. എഴുതുമ്പോൾ ഒരായിരം തവണ ചിന്തിച്ചു വേണോ വേണ്ടയോ എന്ന്. .എവിടെ തുടങ്ങണം എവിടെ അവസാനിപ്പിക്കണം എന്നറിയാത്ത ഒരു ചെറിയ വലിയ തിരക്കഥ തന്നെയാണ് ആ മനുഷ്യൻ. .. പാലക്കുണ്ടൻ സാലിം ഹാജി. .അന്ന് എടയറ്റൂർ പ്രദേശത്തേക്ക് കുടിയേറി വന്നതാണ് മൂപ്പർ. .അവിടെ മദ്രസ അധ്യാപകനായി അവിടെ നിന്ന് തന്നെ മംഗലം കഴിച്ചു എടയറ്റൂർകാരനായി മാറി. ..വെറും എടയറ്റുര്കാരൻ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയാവില്ല. ..എടയറ്റൂരിലെ അറിയപ്പെട്ട വ്യക്തിത്വം. .അത് പറയുമ്പോൾ ഇന്നും എനിക്ക് ഉള്ളിൽ അഹങ്കരിക്കാനുള്ള വകയുണ്ട്. കാരണം എടയറ്റൂരിലേക്ക് റോഡ് വരാനുള്ള കാരണം എന്റെ വല്യുപ്പ ആണെന്നാണ് ഇപ്പോഴും പലരുടെയും സ്തുതി. ..സാലിം ഹാജിയുടെ പേരക്കുട്ടികൾ എന്ന് പേരിലാണ് ഇപ്പോഴും ഞങ്ങൾ പേരക്കുട്ടികൾ അറിയപ്പെടുന്നത്. .. സാലിം ഹാജിയുടെ 11 മക്കളിലെ ഏറ്റവും വലിയ മകനാണ് നമ്മുടെ ഹീറോ. കരീം ഹാജി,അതായത് എന്റെ ഉപ്പ. കുറച്ചു പൊങ്ങച്ചമാണെന്നൊക്കെ തോന്ന...
Read more