ഇനി എത്ര ദൂരം

 

ഹോർമുസിന്റെ കവാടത്തിൽ വിറയുന്ന ലോകം: ഇറാൻ–അമേരിക്ക സംഘർഷവും ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക ഹൃദയമിടിപ്പും

ഇറാൻ–അമേരിക്ക സംഘർഷം ലോകമാപ്പിൽ ഒരു ചുവന്ന രേഖ പോലെ വരച്ചിടപ്പെടുമ്പോൾ, അതിന്റെ കുലുക്കം കടലുകളും മരുഭൂമികളും കടന്ന്, ദൂരെയുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ ഹൃദയധ്വനികളിൽ വരെ പതിയുന്നു. ഈ സംഘർഷം വെറും രണ്ടു ശക്തികളുടെ ഏറ്റുമുട്ടലായി മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നില്ല; അത് ആഗോള സാമ്പത്തികത്തിന്റെ രക്തയോട്ടമായ എണ്ണവ്യാപാരത്തെ തന്നെ വിറപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രളയതരംഗമാണ്.

മിഡിൽ ഈസ്റ്റിന്റെ മണൽപ്പരപ്പുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന എണ്ണക്കിണറുകൾ ലോകത്തിന്റെ ആധുനിക ജീവിതത്തെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്ന നാഡികളാണ്. ആ നാഡികളിൽ ഒരു ചെറിയ തടസ്സം സംഭവിച്ചാലും, അതിന്റെ പ്രതിഫലം ആയിരക്കണക്കിന് മൈൽ അകലെയുള്ള നഗരങ്ങളിലെ ജീവിതച്ചക്രത്തെ ബാധിക്കുന്നു. ഇറാനും അമേരിക്കയും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം ശക്തമാകുമ്പോൾ, ഈ നാഡികളിൽ ഭയം നിറയുന്നു—വിതരണത്തിന്റെ അനിശ്ചിതത്വം വിപണിയെ ഉണർത്തുന്നു, വിലകൾ ഉയരുന്നു, ലോകം ഒരു സാമ്പത്തിക അസ്വസ്ഥതയുടെ പാതയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു.

ഈ കാഴ്ചയിൽ ഇന്ത്യ ഒരു വിചിത്രമായ സ്ഥിതിയിൽ നിൽക്കുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് അകലെയായിട്ടും, അതിന്റെ പ്രതിഫലങ്ങൾ ഏറ്റവും ശക്തമായി അനുഭവിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇന്ത്യ. സ്വന്തം ഊർജ്ജാവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ വിദേശഭൂമികളുടെ ആശ്രയത്തിൽ കഴിയുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രം—അതിന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ ശ്വാസം തന്നെ കടൽപ്പാതകളിലൂടെ എത്തുന്ന എണ്ണയിലാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്.

ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക്—അത് ഒരു ഭൂപടത്തിലെ ഒരു ചെറു രേഖ മാത്രമല്ല, ലോകത്തിന്റെ ഊർജ്ജധാരകളുടെ കവാടമാണ്. ഈ കടൽപാതയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന എണ്ണയുടെ പ്രവാഹം തടസ്സപ്പെടുന്ന ഓരോ നിമിഷവും, ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക ഭാവി ഒരു സംശയചിഹ്നമായി മാറുന്നു. കടലിന്റെ തിരമാലകൾ പോലും അശാന്തമാകുന്ന ആ പ്രദേശത്ത് യുദ്ധത്തിന്റെ നിഴൽ വീഴുമ്പോൾ, ഇന്ത്യയുടെ നഗരങ്ങളിൽ ഇന്ധനവില ഉയരുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം.

എണ്ണവിലയുടെ ഉയർച്ച ഒരു സംഖ്യയല്ല, അത് ഒരു ജീവിതാനുഭവമാണ്. ഒരു ബാരലിന്റെ വിലയിൽ വരുന്ന ചെറിയ വർധന പോലും, ഗതാഗതച്ചെലവുകൾ വർധിപ്പിക്കുന്നു, ഭക്ഷണവിലകളെ ഉയർത്തുന്നു, സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ ദിനചര്യയെ ഭാരപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ ഡ്രൈവറുടെ ദിനവരുമാനം മുതൽ ഒരു വലിയ വ്യവസായത്തിന്റെ ഉൽപ്പാദനച്ചെലവുവരെ—എല്ലാം അതിന്റെ പിടിയിൽപ്പെടുന്നു.

ഇതിനൊപ്പം, രൂപയുടെ മൂല്യവും ഈ സമ്മർദ്ദത്തെ സഹിക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഡോളറിന്റെ മുമ്പിൽ തലകുനിയുന്ന രൂപ, ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക നിലയുടെ ഒരു നിശ്ശബ്ദ പ്രതിഫലനമാണ്. വിദേശനാണയശേഖരങ്ങൾ സമ്മർദ്ദത്തിലാകുമ്പോൾ, സാമ്പത്തിക നയങ്ങൾ കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മവും കൃത്യവുമായിരിക്കേണ്ടി വരുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, ഈ കഥയിൽ ഇന്ത്യ വെറും ബാധിതയായ ഒരു കഥാപാത്രമല്ല. അത് പ്രതിരോധത്തിന്റെ വഴികൾ തേടുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രമാണ്. പുതിയ എണ്ണസ്രോതസ്സുകളെ കണ്ടെത്തി, ഭൂഗർഭ സംഭരണികളിൽ ഊർജ്ജം സഞ്ചയിച്ച്, സൂര്യനും കാറ്റും നൽകുന്ന പുനരുപയോഗ ഊർജ്ജത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ്—ഇന്ത്യ ഭാവിയെ സുരക്ഷിതമാക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്.

രാഷ്ട്രീയ രംഗത്ത്, ഇന്ത്യ ഒരു സൂക്ഷ്മമായ നൃത്തം നടത്തുന്നു. ഒരു വശത്ത് ഇറാനുമായി ചരിത്രബന്ധങ്ങളും തന്ത്രപ്രധാനമായ പദ്ധതികളും, മറുവശത്ത് അമേരിക്കയുമായി സാമ്പത്തികവും പ്രതിരോധപരവുമായ ബന്ധങ്ങളും. ഈ രണ്ടിനും ഇടയിൽ സമതുലിതാവസ്ഥ പാലിക്കുന്നത് ഇന്ത്യയുടെ വിദേശനയത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണ്. എന്നാൽ ഈ അടുത്ത് നടന്ന രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളുടെ മനം മാറ്റത്തിൻ്റെ പ്രതിധ്വനിയാണ് ഇന്ത്യൻ കപ്പലുകൾക്ക് ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിൽ സഞ്ചാരം നിർത്തി വെക്കേണ്ടി വന്നത്. തന്ത്ര പ്രാധാന്യത്തോടെ കൈകാര്യം ചെയേണ്ട വിദേശ രാജ്യബന്ധങ്ങളിൽ ഇന്നത്തെ നേതൃത്വം പല രീതിയിൽ പരാചയപ്പെട്ടു പോകുന്നുണ്ടോ എന്ന് സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. 

ഭാവിയിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, ഈ സംഘർഷം ലോകത്തിനാകെ ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. എണ്ണയിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ലോകം എത്രത്തോളം നിസ്സഹായമാണെന്ന് ഇത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്ത്യ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങൾക്ക് ഇത് ഒരു വെല്ലുവിളി മാത്രമല്ല, ഒരു അവസരവുമാണ്—ഊർജ്ജസ്വയംപര്യാപ്തതയിലേക്ക് നീങ്ങാനുള്ള അവസരം.

 ഇറാൻ–അമേരിക്ക സംഘർഷം ഒരു യുദ്ധകഥയല്ല, അത് ബന്ധങ്ങളുടെ, ആശ്രിതത്വങ്ങളുടെ, സാമ്പത്തിക സത്യങ്ങളുടെ കഥയാണ്. ആ കഥയിൽ ഇന്ത്യ അനുഭവിക്കുന്ന വ്യത്യസ്തത, അതിന്റെ ദൗർബല്യവും ശക്തിയും ഒരുപോലെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ലോകം അസ്ഥിരതയുടെ തിരമാലകളിൽ തുഴഞ്ഞുനിൽക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യ തന്റെ വഴിയെ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമം നടത്തൽ അനിവാര്യമാണ്—സ്ഥിരതയുടെയും സ്വയംപര്യാപ്തതയുടെയും ദിശയിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ നിർബന്ധവുമാണ്. 

Irshad. K

Assistant Professor of Arabic 

Al Shifa College of Arts and Science