ഇനി എത്ര ദൂരം

 പതനത്തിന്റെ വിത്തുകൾ പാകിയ രാത്രിയോ?

ബെർലിൻ 2006ന്റെ പറയപ്പെടാത്ത മാനസിക പാരമ്പര്യം 

ഫുട്ബോൾ ചരിത്രത്തിൽ ചില രാത്രികൾ വിജയത്തിന്റെ കഥകളായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടും. ചിലത് പരാജയത്തിന്റെ വേദനയായി നിലനിൽക്കും. എന്നാൽ വളരെ അപൂർവമായ ചില രാത്രികൾ മാത്രമാണ് വിജയത്തിന്റെയും പരാജയത്തിന്റെയും അതിരുകൾ മറികടന്ന് ഒരു തലമുറയുടെ മനസ്സിൽ സ്ഥിരമായി പതിയുന്നത്.

2006 ജൂലൈ 9 അത്തരത്തിലൊരു രാത്രിയായിരുന്നു.

ബെർലിനിലെ ഒളിമ്പിയാസ്റ്റേഡിയത്തിൽ ലോകം മുഴുവൻ ശ്വാസമടക്കി നോക്കിനിന്ന ഒരു രാത്രി. ഒരു വശത്ത് ഫ്രാൻസ്. മറുവശത്ത് ഇറ്റലി. ലോകകപ്പിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വേദിയിൽ രണ്ട് ഫുട്ബോൾ ശക്തികൾ നേർക്കുനേർ.

അവസാന വിസിൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ ലോകകപ്പ് ട്രോഫി ഇറ്റലി നാഷണൽ ഫുട്ബോൾ ടീമിന്റെ  കൈകളിലായിരുന്നു. രാജ്യം ആഘോഷത്തിലായി. തെരുവുകൾ നീലക്കടലായി. ഇരുപത്തിനാല് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് വിരാമമായി നാലാം ലോകകപ്പ് കിരീടം.

എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരു വിജയകഥ പോലെ തോന്നി.

പക്ഷേ ചരിത്രം ചിലപ്പോൾ വിചിത്രമാണ്. ഇന്ന്, ഇരുപത് വർഷത്തോട് അടുക്കുന്ന സമയത്തും, ആ രാത്രിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ലോകം ആദ്യം ഓർക്കുന്നത് ഇറ്റലിയുടെ ആഘോഷമല്ല. Zinedind Zidane തലകുനിച്ച് ലോകകപ്പ് ട്രോഫിക്കരികിലൂടെ നടന്ന് പോകുന്ന ആ ദൃശ്യമാണ്.

ഇതുതന്നെയാണ് ബെർലിൻ 2006ന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വൈരുദ്ധ്യം.ഇറ്റലി കിരീടം നേടി.പക്ഷേ ആ രാത്രിയുടെ വികാരം മറ്റൊരാളുടേതായി മാറി.ആ സമയത്ത് ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അത് ഒരുപക്ഷേ ഇറ്റാലിയൻ ഫുട്ബോളിന്റെ പതനത്തിന്റെ ആദ്യ സൂചനയായിരുന്നു.

കാരണം ഫുട്ബോൾ ട്രോഫികൾ കൊണ്ട് മാത്രം ജീവിക്കുന്നില്ല.

അത് ഓർമ്മകളാലും വികാരങ്ങളാലും ആത്മവിശ്വാസത്താലുമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.

2006ൽ ലോകകപ്പ് നേടിയ ഇറ്റലി അന്നത്തെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ടീമുകളിലൊന്നായിരുന്നു. ഫാബിയോ കന്നവാരോ, ജിയാൻലൂയിജി ബുഫോൺ, ആൻഡ്രിയ പിർലോ, ജെന്നാരോ ഗട്ടൂസോ, ഫ്രാൻസെസ്കോ ടോട്ടി, മാർക്കോ മാതറാസി തുടങ്ങി ലോകോത്തര താരങ്ങളുടെ ഒരു തലമുറ.ലോകകപ്പ് നേടിയ ശേഷം എല്ലാവരും പ്രതീക്ഷിച്ചത് ഒരു പുതിയ സ്വർണകാലമായിരുന്നു.

പക്ഷേ പലപ്പോഴും ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയങ്ങൾ തന്നെ ഒരു രാജ്യത്തെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ തടവുകാരനാക്കും.

2006ന് ശേഷം ഇറ്റലി വിജയത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി. പുതിയ തലമുറകൾ വന്നെങ്കിലും, അവർ എല്ലായ്പ്പോഴും 2006ലെ തലമുറയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടു. പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ പഴയ മഹത്വം സംരക്ഷിക്കുന്നതിലായിരുന്നു കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ.അത് പതിയെ ഒരു മാനസിക ഭാരം സൃഷ്ടിച്ചു.

2010 ലോകകപ്പിൽ നിലവിലെ ചാമ്പ്യന്മാരായി എത്തിയ ഇറ്റലി ഗ്രൂപ്പ് ഘട്ടത്തിൽ തന്നെ പുറത്തായി.ലോകം അമ്പരന്നു.

നാലു വർഷം മുമ്പ് ലോകം കീഴടക്കിയ ടീം ഇതാണോ?

അത് ഒരു അപകടം മാത്രമാണെന്ന് പലരും കരുതി.

പക്ഷേ 2014ൽ അതേ കഥ വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു.

വീണ്ടും ഗ്രൂപ്പ് ഘട്ടത്തിൽ പുറത്താകൽ.ഒരിക്കൽ എതിരാളികളുടെ മനസ്സിൽ ഭയം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്ന ഇറ്റലി ഇപ്പോൾ പഴയ പ്രതാപത്തിന്റെ നിഴലായി മാറുകയായിരുന്നു.

എന്നാൽ യഥാർത്ഥ ആഘാതം വരാനിരുന്നതേയുള്ളൂ.

2018 ലോകകപ്പ്.

അറുപത് വർഷത്തിനിടെ ആദ്യമായി ഇറ്റലിക്ക് ലോകകപ്പിലേക്ക് യോഗ്യത നേടാനായില്ല.

സ്വീഡനോടുള്ള പ്ലേ ഓഫ് തോൽവിക്ക് ശേഷം Gianluigi Buffon കണ്ണീരോടെ മൈതാനം വിടുന്ന ചിത്രം ലോക ഫുട്ബോളിനെ വേദനിപ്പിച്ചു.അത് ഒരു താരത്തിന്റെ കണ്ണീരായിരുന്നില്ല.

ഒരു ഫുട്ബോൾ സംസ്കാരത്തിന്റെ കണ്ണീരായിരുന്നു. ലോകകപ്പ് ചരിത്രം എഴുതിയ രാജ്യം ലോകകപ്പ് കാണാൻ ടെലിവിഷന്റെ മുന്നിലിരിക്കേണ്ടി വന്നു.

അതിലും വലിയ ആഘാതം 2022ൽ വന്നു.വീണ്ടും യോഗ്യത നഷ്ടമായി.

തുടർച്ചയായി രണ്ട് ലോകകപ്പുകളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥ.

ഫുട്ബോളിൽ ചില പരാജയങ്ങൾ സാങ്കേതിക കാരണങ്ങളാൽ സംഭവിക്കും. എന്നാൽ ചില പരാജയങ്ങൾ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ തകർച്ചയിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്.

ഇവിടെയാണ് ബെർലിൻ 2006ന്റെ മാനസിക പാരമ്പര്യം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.

ഇത് ശാപത്തിന്റെ കഥയല്ല.

ഇത് ഓർമ്മകളുടെ കഥയാണ്.

കാരണം ചില വിജയങ്ങൾ ഒരു രാജ്യത്തെ മുന്നോട്ട് നയിക്കും.

ചില വിജയങ്ങൾ ഒരു രാജ്യത്തെ പിന്നിലേക്ക് വലിക്കും.

2006ലെ വിജയം അത്രയും വലുതായിരുന്നു; അതിന് ശേഷം വന്ന ഓരോ തലമുറയും അതിന്റെ നിഴലിൽ ജീവിക്കേണ്ടി വന്നു.

വിജയം ഒരു ലക്ഷ്യമായിരിക്കണം.

പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു ഭാരമായി മാറും.

അതേസമയം, ആ രാത്രിയിൽ ചുവപ്പ് കാർഡ് കണ്ട് പുറത്തുപോയ സിദാൻ ചരിത്രത്തിൽ കൂടുതൽ വലുതായി.

ഇന്നും ആരാധകർ പറയുന്ന ഒരു വാചകമുണ്ട്:

 "Italy won the World Cup, but Zidane owned the story." 

ആ വാചകത്തിൽ ഒരു വിചിത്ര സത്യമുണ്ട്.

ഇറ്റലി ട്രോഫി നേടി.

പക്ഷേ ലോകത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ പതിഞ്ഞത് സിദാന്റെ വേദനയാണ്.

കന്നവാരോ ട്രോഫി ഉയർത്തിയ നിമിഷത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ആളുകൾ ഓർക്കുന്നത് സിദാൻ തലകുനിച്ച് നടന്നുപോകുന്ന ദൃശ്യമാണ്.

ഫുട്ബോളിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണത്.

ചിലപ്പോൾ വിജയികൾ ചരിത്രം എഴുതും.

പക്ഷേ തോറ്റവരാണ് മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്നത്.

2021ൽ യൂറോ കിരീടം നേടിയപ്പോൾ ഇറ്റലി വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റതുപോലെ തോന്നി. പഴയ ആത്മാവ് തിരിച്ചെത്തിയതുപോലെ ആരാധകർ വിശ്വസിച്ചു.

പക്ഷേ 2022 ലോകകപ്പിലേക്കുള്ള യോഗ്യത നഷ്ടമായപ്പോൾ ആ പ്രതീക്ഷകൾ വീണ്ടും തകർന്നു.അപ്പോഴാണ് പലരും ബെർലിൻ 2006നെ മറ്റൊരു കണ്ണിലൂടെ കാണാൻ തുടങ്ങിയത്.

അത് ഒരു ലോകകപ്പ് വിജയത്തിന്റെ രാത്രി മാത്രമായിരുന്നോ?

അല്ലെങ്കിൽ, അറിയാതെ തന്നെ ഒരു പതനത്തിന്റെ വിത്തുകൾ പാകപ്പെട്ട രാത്രിയായിരുന്നോ?

ഒരുപക്ഷേ അതിന് കൃത്യമായ ഉത്തരമുണ്ടാകില്ല.പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്.ബെർലിൻ 2006 ഇറ്റലിക്ക് ഒരു ലോകകപ്പ് നൽകി.എന്നാൽ അതോടൊപ്പം ഒരു വലിയ നിഴലും നൽകി.ഇന്നും ഇറ്റാലിയൻ ഫുട്ബോൾ ആ നിഴലിൽ നിന്ന് പൂർണമായി പുറത്തുവന്നിട്ടില്ല.

അതുകൊണ്ടാവാം ചരിത്രം ഇന്നും ആ രാത്രിയെ ഒരു വിജയത്തിന്റെ കഥയായി മാത്രമല്ല, വിജയത്തിന്റെ നിഴലിൽ ആരംഭിച്ച ഒരു നീണ്ട യാത്രയുടെ തുടക്കമായി ഓർക്കുന്നത്.

Irshad A.

Assistant Professor of Computer Science

Al Shifa College of Arts and Science, Keezhattur, Perinthalmanna.