ഇനി എത്ര ദൂരം

 

ജീവിക്കാതിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ മരണം

അവൾ മരിച്ച ദിവസത്തിൽ

ആകാശം പ്രത്യേകിച്ച് ഇരുണ്ടില്ല.

പക്ഷേ ഒരു പഴയ ജനാലയുടെ ചില്ലിൽ

വർഷങ്ങളായി തടവിലായിരുന്ന നിശ്ശബ്ദത

അന്ന് ഒടിഞ്ഞുവീണു.

കാരണം,

അവളുടെ മരണം അന്നല്ല ആരംഭിച്ചത് —

അത് വളരെ മുമ്പേ,

സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത്

മനുഷ്യർ അവളെ “സ്ത്രീ” എന്ന് വിളിച്ച നിമിഷം തന്നെ.

അവൾ നടന്നു,

പുഞ്ചിരിച്ചു,

വീട് നിറച്ചു,

മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ

ദീപം തെളിച്ചു.

എന്നാൽ സ്വന്തം ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക്

ഒരിക്കലും തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ അവൾക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ

പഴയ അലമാരകളിൽ മടക്കിവെച്ച പട്ടുപുടവകളെപ്പോലെ

ഉത്സവങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ

കാലത്തിന്റെ മണം പിടിച്ചു കിടന്നു.

മരണം അവളെ തേടിയെത്തിയപ്പോൾ

അത് ഒരു അവസാനം ആയിരുന്നില്ല —

മറിച്ച് ആദ്യമായി അവളുടെ ആത്മാവിന്

സ്വന്തം പേരിൽ തുറന്ന ഒരു വാതിൽ.

ചിതയിലെ തീ

ശരീരം മാത്രമല്ല ദഹിപ്പിച്ചത്;

വർഷങ്ങളായി അടച്ചുവെച്ച

ഒരു സ്ത്രീയുടെ മാനചരിത്രം കൂടിയായിരുന്നു അത്.

അവസാന ജ്വാല ഉയർന്ന നിമിഷം

അവൾ ശാന്തമായി ചിരിച്ചിരിക്കാം —

“ഇപ്പോൾ എങ്കിലും എന്റെ ജീവിതം

എന്നിലേക്ക് തിരികെ വരുന്നു” എന്നപോലെ.

അങ്ങനെ,

ഒരിക്കലും ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കപ്പെടാതിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ സ്വന്തം

മരണത്തിൽ ആദ്യമായി ജനിച്ചു.

Dilshana A. P.

Assistant Professor of Psychology

Al Shifa College of Arts and Science, Keezhattur, Perinthalmanna.